Mentale veerkracht opbouwen
Sinds ik een klein meisje was, ben ik enorm competitief. En het alleen maar “competitief” noemen, is misschien zelfs een understatement… Ik heb altijd een intense behoefte gehad om de beste te zijn in alles wat ik probeerde te doen.
Mijn hele leven is dit zowel een zegen als een vloek geweest.
Aan de ene kant heeft het me ongelooflijk koppig en vastberaden gemaakt als het gaat om slagen in dingen die belangrijk voor me zijn. Maar lange tijd had het veel meer negatieve gevolgen…
Het maakte me zo perfectionistisch in alles wat ik deed dat iets wat niet perfect kon worden gedaan het helemaal niet waard was om te doen.
Het maakte me zo gefixeerd op er op een bepaalde manier uitzien, dat ik moest stoppen met studeren om in behandeling te gaan voor een eetstoornis die ervoor had gezorgd dat ik niet meer naar college kon gaan.
Het maakte me zo afhankelijk van externe bevestiging dat ik, toen ik volwassen werd en geen gouden sterren meer kreeg voor mijn prestaties, elk gevoel van eigenwaarde verloor.
En het maakte me zo geobsedeerd door een leven te leiden dat het waard zou zijn om herinnerd te worden, dat elke mislukking of misstap op mijn weg naar grootsheid me bijna volledig uit de wedstrijd haalde.
Lange tijd betekende mentale veerkracht voor mij dat ik koste wat het kost doorging, wat er ook gebeurde. Ik grapte altijd dat iemand die ergens de beste ter wereld in is waarschijnlijk niet erg gezond is. Dat het bereiken van de top in welke bezigheid dan ook een zekere mate van disfunctioneren en een vrijwillig gebrek aan balans in je leven vereiste. En tot op zekere hoogte kan daar iets van waar zijn… echt de beste zijn in wat dan ook laat niet veel ruimte voor balans op de manier waarop de meeste mensen hun leven prioriteren. Het vereist een krankzinnige hoeveelheid doorzettingsvermogen, arbeidsethos en bereidheid om veel verder te gaan dan de meeste mensen normaal of gezond zouden vinden.
Weet je wat er echter NIET voor nodig is? Ongelukkig zijn.
Ik heb dat laatste deel echter pas heel recent geaccepteerd. Ik heb een aantal werkelijk krankzinnig grote doelen voor mijn strongwoman-carrière en lange tijd zag ik af van dingen die goed waren voor mijn ziel, omdat ze op papier in de weg stonden van wat nodig was om succesvol te zijn. Prestaties voorrang geven boven mijn mentale gezondheid betekende voor mij dat ik het serieus nam. Ik heb vakanties met mijn familie overgeslagen, vriendschappen laten verwateren, hobby’s die me van mijn doelen konden afleiden niet opgepakt en broodnodige geestelijke gezondheidszorg geweigerd, omdat ik niet bereid was ook maar één training, maaltijd of uur slaap te missen. En destijds was ik zo trots op mezelf vanwege die mate van toewijding.
Tot het ongeveer een jaar geleden eindelijk tot me doordrong: ik zal geen van mijn doelen bereiken als ik hier niet meer ben.
Ik heb nog steeds sterk de mentaliteit van “doe wat ervoor nodig is”… alleen ziet mijn versie van “doe wat ervoor nodig is” er nu anders uit. Ik begon sommige opvattingen over hoe toewijding eruitziet ter discussie te stellen en dwong mezelf om vreugde na te streven, zelfs als dat op papier misschien niet het “juiste” was om te doen. En weet je wat? Mijn training werd beter…
Ik heb de liefde voor de sport teruggevonden die ik was kwijtgeraakt… waardoor ik tijdens mijn trainingen meer aanwezig en betrokken ben.
Ik heb niet langer last van chronische vermoeidheid… wat betekent dat ik zoveel meer uren van de dag beschikbaar heb om productief te zijn.
Ik heb een nieuwe energie en gedrevenheid gevonden om buiten mijn comfortzone te treden… waardoor ik opensta voor nieuwe mogelijkheden om te groeien.
Voor mij betekent mentale veerkracht nu niet dat je jezelf verbijt en hoe dan ook door tegenslagen en uitdagingen heen blijft duwen. Het heeft niets te maken met ondanks tegenslag blijven doorzetten richting een doel. Het betekent weten dat het hoe dan ook goed met me zal komen… dat mijn waarde niets te maken heeft met mijn plek op het podium. Dat elke wedstrijd een kleine stapsteen is op weg naar een overkoepelend doel, en niet het allerbelangrijkste. En die tegenslagen worden alleen mislukkingen als je er niet voor kiest om weer verder te gaan.
En het allerbelangrijkste… geluk nastreven zou de basis moeten vormen van alles wat we doen. Vroeger dacht ik dat de betekenis van het leven was om een nalatenschap achter te laten. Eindelijk begin ik mijn manier van denken te herzien. Ik ben nog steeds vastbesloten mijn doelen met onvermoeibare passie na te streven, niet omdat ik anders denk dat mijn leven geen waarde heeft… maar omdat ik opnieuw enthousiast ben geworden over het verleggen van de grenzen van wat mogelijk is.
Ik stelde mezelf het doel om de beste strongwoman aller tijden te worden… en ik leefde voortdurend in angst over de vraag of ik daarin wel succesvol zou zijn.
Nu weet ik dat ik mijn doel zal bereiken, niet omdat het móét… maar omdat ik van mezelf houd en in mezelf geloof op een manier die ik eerder niet kon.
@e.murray_pro.strongwoman
Delen: